Իրականում ամուսնական պայմանագիրը տարիներ շարունակ գրված է եղել մեր Ընտանեկան կոդեքսում: Սակայն, հաշվի առնելով իրավական աշխարհում անընդհատ տեղի ունեցող փոփոխությունները, ընտանեկան ¢ ամուսնական հարաբերությունների համար մշակվել է առանձին պայմանագիր: Ամուսնական պայմանագիր կնքելով կինը կարող է ամուսնուն ստիպել կիսել նրա հետ սեփական աշխատավարձը, ամեն տարի տանել հանգստանալու, էլ չենք խոսում ապահարզանի դեպքում մինչեւ կյանքի վերջ ապահովել սեփական բարեկեցիկ կյանքը: Չնայած այն հանգամանքին, որ մասնագետները կարծում են, թե ամուսնական պայմանագիրը ավելի շուտ վատթարացնում է ընտանեկան հարաբերությունները, քան խթանում, սակայն այժմ դրա օգնությամբ կարելի է օրինականացնել պահանջատիրական իրավունքները:

Օրինական ճանապարհը ամենից ավանդականն է: Այն ենթադրում է, որ ամուսինները հավասար իրավունքներ ունեն անշարժ գույքի վրա: Եթե ապահարզանի ժամանակ կողմերը չգան ընդհանուր հայտարարի, նրանց ողջ ունեցվածքը մեխանիկորեն կկիսվի երկու մասի: Որոշ դեպքերում դատարանը շեղվում է հավասարության սկզբունքից` հաշվի առնելով, որ կողմերից մեկի հետ է ապրելու նրանց երեխան:

Պայմանագրային տարբերակը նշանակում է, որ ամուսինների գույքային իրավունքներն ու պարտականությունները թե ամուսնության ժամանակ, եւ թե հետո կանոնակարգվում են ամուսնական պայմանագրով: Իհարկե, այս տարբերակն իր մեջ չի ներառում ամուսինների նեղ ընտանեկան պարտավորությունները, որոնք են տնտեսության կառավարումը, ինտիմ կյանքը, երեխաների խնամքը, սակայն գույքային հարաբերությունների համար իդեալական է:

Գույքի բաժանումը պայմանագրի կետերի համաձայն իր տրամաբանական պահանջը զգացնել է տալիս միայն ապահարզանի դեպքում: Մանրամասն կարելի է բաժանել ամեն ինչ` սկսած գդալներից, սրբիչներից, վերջացրած կահույքով: Հիմնականում այս տարբերակը կիրառելի է անշարժ գույքը կիսելու ժամանակ: Այս պայմանագրի օգնությամբ կարելի է ստիպել ամուսնուն ապահարզանի դեպքում կնոջ համար գնել առանձին բնակարան:

Փոխադարձ խնամքի հիման վրա կինը կարող է ամուսնուց պահանջել որոշակի գումար ամեն տարի իր ծախսերը հոգալու համար: Միեւնույն ժամանակ կարելի նախօրոք պայմանավորվել, թե տարեկան որքան գումար պետք է ամուսինը հատկացնի կնոջ կոսմետիկային: Ինչպես նաեւ ամուսնական պայմանագիրը հնարավորություն է տալիս կնոջը պարտավորեցնել ամուսնուն իրեն հանձնել աշխատավարձի 30-ից 50%-ը:

Ընտանեկան ծախսերի կանոնակարգումը նույնպես կարելի է իրականացնել ամուսնական պայմանագրի օգնությամբ: Այսինքն, ընտանիքի ներսում ստանձնել պարտականություններ` ով ինչի համար պետք է վճարի: Ասենք, կինը պարտավորվում է գնել մթերքները, հագուստը, ամուսինն իր հերթին պետք է վճարի երեխաների ուսման վարձերը, բնակարանի եւ այլ կոմունալ վարձեր: Ապահարզանի դեպքում կինը կարող է պահանջել ամուսնուց որոշակի ժամանակ վճարել դայակի համար:

Սույն պայմանագրի ստորագրման գործընթացը լավագույնս իրականացնելու համար հարկավոր է դիմել իրավաբանի: Դա հատկապես նպատակահարմար է, եթե ամուսնական պայմանագիր կնքելու գաղափարը ծագել է ամուսնու մոտ: Եթե առանց հստակ հասկանալու ստորագրեք նման փաստաթուղթ, ապա ապահարզանի դեպքում ձեզ կսպասեն անախորժությունների եւ թյուրիմացությունների երկար ու ձիգ շարաններ: Պայմանագրի տեքստը հարկավոր է հաստատել նոտարական գրասենյակում երկու կողմերի ներկայությամբ:

Սակայն չարժե շատ ուրախանալ, քանի որ հայաստանյան իրականության մեջ ամուսնական պայմանագիրը համեմատաբար նոր երեւույթ է եւ ունի դեռեւս չմշակված դետալների շարք: Հայտնի չէ, թե իր պարտականությունները չանելու դեպքում կողմերը ինչպես են պատժվում: Ինչպես վարվել այն դեպքում, երբ ամուսինը, պայմանագրի համաձայն, պարտավորվել էր ամեն տարի Ձեզ տանել Կանայան կղզիներ, եւ հանկարծ շեղվում է ճիշտ ուղուց: Իսկ եթե նա պետք է ամեն ամիս ձեզ վճարեր 500 դոլար, բայց հանկարծ կորցնում է աշխատանքը, ինչպես պատժել նրան: Դժբախտաբար, ժամանակակից իրավաբանությունը չի կարող պատասխանել այս եւ նման այլ հարցերին: